| Profilo di cadicadi adlı kullanıcının a...FotoBlogAmici |  Strumenti  Guida |
|
|
30 aprile VAZGECTIM SENDENNNBir bakıma kurtuluş buydu ama neden .. Belki bir söz , belki bir son , belki de son bir vedadan. Artık ayrılış zamanı geldi. İşte en son tren … İşte en son vagon ve işte en son durak burası … Anlayabiliyorum.. Sevgilerden , varoluştan ve en sona ulaşmanın verdiği burukluktan … Senin gerçek yüzün bu değil ama ben uğraşmayacağım seninle , sonunda yeneceğimi bilsem de oynatmayacağım kendimle …
Sen sevilmeye değer misin ? Bilemiyorum … Ama insanların tümü gibi yüzlerce , binlerce kez evet ! … Benim gibi , onun gibi , bir serseri , bir ayyaş gibi … Ama kendi yüzün değil bu , biliyorum , hissediyor , görüyor ve en yakınımda olduğunu biliyorum… İşte son gün , işte hayallerin , ümitlerin ve arzuların sonu … Yazık , her şeye çok yazık … Ben sen olabilecekken , seni ben yapabilecekken , senin yaptığın adilikten başka bir şey değil … Düşünürken , konuşurken ve hayatın sayılı anlarını doyasıya , coşkuyla yaşarken … Senin ve benim gibi tüm evrenin yaşadığı şey bu … Ne ben , ne sen , ne de başkası .. Hepimiz aynıyız….
Farklılık çevresel etmenlerde ve yaşanmışlıkların ağırlığında … Kırılan kalbimle benim aramda , seni yıkanlarla senin içinde ve her insanın öz benliğinde gizlidir. Benim gibi , senin gibi ve hepimizin mahkum olduğu yalnızlık gibi …
Vazgeçmeyi hiç sevmem ama vazgeçtiğim zamansa asla geriye dönmem. İşte , sen bunu başardın. İşte , ben tam şu anda vazgeçtim senden ….
Güneş doğarken , akşam olurken ve her yeni doğan çocuğun gözlerine bakarken , kalbimi dolduran bir his …
Her şeye yeniden başlamak ve olabildiğince özgür yaşamak … Zincirlerini bırakıp yaşamın , yalnız kendimle varolmak… ONUN ADI YOK ÇÜNKÜ O HİÇ KIMSENeredeyim ben… Nasıl geldim buraya , hangi rüzgar attı beni bu uçsuz bucaksız , kurak , sararmış , ölü ve duyarsız bir hayatın ortasına. Kimler ve hangi nedenler getirdi beni içinde bulunduğum amaçsız , boş , koskoca bir hiçlikten oluşmuş hayatıma… Nasıl ve nerede başlamıştım yaşamaya… Hangi hayaller ve umutlarla.. Umut ekmiştim oysa geçeceğim yollara ve sevgiyle sulamıştım çiçeklerimi… Neredeyim ben… Nasıl geldim buraya , hangi rüzgar attı beni bu uçsuz bucaksız , kurak , sararmış , ölü ve duyarsız bir hayatın ortasına. Kimler ve hangi nedenler getirdi beni içinde bulunduğum amaçsız , boş , koskoca bir hiçlikten oluşmuş hayatıma… Nasıl ve nerede başlamıştım yaşamaya… Hangi hayaller ve umutlarla.. Umut ekmiştim oysa geçeceğim yollara ve sevgiyle sulamıştım çiçeklerimi… Çiçeklerim nerdeler , kim çaldı onları benden , neden boyunları bükük şimdi , neden bir bir solup gittiler… Yeterince sevgi , ilgi ve emek veremedim mi onlara… Hayallerimi beslerken ihmal mi ettim çiçeklerimi… Umutlarımı hayatın gerçekleri içinde kaybettim öyle değil mi ?... Çok şey bekledim belki hayattan , yaşamaktan , var oluştan… Kimsenin bu kadar sevgi dolu olmaya hakkı yok değil mi bu iğreti hayatta… Sevdiğin sürece eziksin çünkü , ezilmeye mahkumsun… Boyun eğişlerini , vazgeçmişliklerini güçsüzlüğünden sanırlar , oysa ki bilmezler ki gerçek neden , gerçekten sevmektir aslında… Alışık olmadıkları şekilde , sevgiye yaraşır bir biçimde , özgürce , sınırsızca , bitip tükenmek bilmeyen bir şekilde sevmek… Bir zamanlar bir kız vardı. Hayatı uçsuz bucaksız bir dünya sanırdı… Bilmezdi ki oysa sevdiğinin iki dudağının arasından çıkacak birkaç sözle bile bütün hayallerinin ve umutlarının çöküvereceğini… Öylesine yaşam ve sevgi doluydu ki , sevginin en büyük güç olduğuna inanırdı… Yanılıyordu… Onu pek çok defa uyarmaya çalışmıştı diğerleri ama o diğerleri gibi olmak istemiyordu ki…. O inanmak istiyordu sevgiye… Ve sarıldı gerçek sevgi sandığı dikenli çalılara.. Canı yansa da bu gerçekliğe olan inancı onun direncini kamçıladı her defasında… Sonunda dikenlerinin ona bir gül bahçesi olarak geri sunulacağını sanıyordu…. Oysa yanılmıştı.. Yıllarca direndi , dikenlerinden bir gül bahçesi yaratmaya çabaladı , hayatın tüm sorumluluğunu sırtına aldı , savaştı…. Ve bir gün uyandığında anladı… Hayat sevgiyle biçimlenemeyecek kadar acımasızdı… İnsanlar onun yüreğinin çırpınmalarıyla aslında pek de ilgilenmiyorlardı…. İnsanların tek ilgilendiği şey vardı ki o da kendi bencil mutluluk arayışlarıydı… Ve biliyordu aslında pek çok şeyin nedeni ve sorumlusu yalnızca kendiydi… Öylesine beklentisiz yaşamıştı ve öylesine beklentisiz sevmişti ki , insanlar onu unutmuşlardı. Ve öğrenmişti kendi gerçekliğini…. Onun adı yok ve hiçbir zaman da olmayacak. Çünkü o hiç kimse olmaya mahkum. Aklının ve mantığının yolunda yürümeyi ret ettiği sürece hiç kimse olarak kalmaya mahkum… Yüreğinin sesiyle , sadece sevgiyle devam ettiği sürece onun adı asla olmayacak…. ONUN ADI YOK , ÇÜNKÜ ; O HİÇ KİMSE AH DOSTUM AHHDOSTUMA Canım öyle özledimkiseni tahmin edemezsin.Nasıl anlatılır bilmem ama ayrı kalınca anladım, öyle bir sevgi ki içimdeki kardeşin kardeşine,bir annenin evladına belkide bilmiyorum bir sevgilinin sevgilisine duyduğu sevgi kadar büyük.öyle özledimki beni dinlemeni,anlamanı,anlarken de yol göstermelerini.Sen benim hayatıma giren en büyük nimettin hayatımda olman demek güç demekti,hayatımda olman mutluluk demekti,hayatımda olman dostluk demekti en zor anımda yanımda olman demekti anlayacağın sen demek ben demekti,sen demek iyilik demekti.sen gidince bende gittim ama seninle değildim.Yanlızdım,arkadaşım,kardeşim,hayattaki yansıyan aynam,canım,DOSTUM,yoktu. CANIM,dostum,ruh ikizim sen benim için çok değerlisin biliyorum bu yazıyı okumayacaksın ama ben içimdekileri senin bana yaptığın iyilikleri bir bir anmak istedim.Sen iyi ol olurmu sen mutlu olursan bende mutluyum NOTT: BU BENIM BIR ZAMNALAR KARDESIM DEDIMM VE HAYATIMIN HER ANINDA COK ÖZLUYCEGIM VE O YOK DIYE GÖZLERIMIN DOLACAGI BIRINE GITSINN....BENI TANIYANLAR KIM OLDUGUNU BILIOR ZATENNN :( NE GÜZELDİNE GÜZEL GÜNLERDİ O GÜNLER...SEN MASUMCA GÜLERDİN BENSE SENIN GÖZLERİNİN PARLAYISINI İZLERDİMM...SEN BAŞKA SEHIRDEYDIN BEN BASKA ŞEHİRDE..BİR ANDA BULUSMUSTU KALPLERIMIZ BIZ BILE NE OLDUGUNU ANLAMAMISTIKK...BULUSTUGUMUZ ANLARDA SANKI DÜNYA DURUDU BIZIM İÇİNN BAYRAM İLAN EDERDI BELKİDE KALBIMIZ ONA SARILMAK İZLEMEK GÜLÜŞÜNE BAKMAK GÖZLERINE BAKIP SEVGIYI GORMEK ISTERDI GÖZLER...GEÇİRDİGİMİZ O GÜZEL GÜNLERİ BEN HİÇ UNUTMADIM UNUTMUYCAMDA SEN MUTLU OL BEN YINE BASKA BIR SEHIRDE SENIN HAYALINLEDE OLSA YASARIMM TEK ÜZÜNTÜM SENİ BIR DAHA GÖRMEDEN TOPRAKLARA GIRCEK OLMAK SAKIN OKURKEN ÜRPERMESIN KALBIN SEN MUTLU OL HER ZAMAN GÖZYASI COK DOKTUK BIRLIKTE AMA ARTIK YAPMA DÖKME DÖKSENDE MUTLULUKTAN DÖK .....
NOTT: BU YAZI TÜM UZAK SEVGILERE GELSINNNN
DİLEKKK
|
|
|
